Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

tatur.

nim clauditur quædam epistola, pag. cx11, & CXIII, Multa beneficia in multos contulištı: aufim contendereynullum te melius, &que bene vix va num aut alterum collocaffe. Quinetiam in eo quòd epistola decima (eprima libri quarti, se admo. neri quidem , sed non rogari vulc à Gallo, seu Antonino (ambigua enim eft illius epistolæ inscriptio) Ciceronem aut quendam alium ex iis quorum epistolæ Ciceronianis sunt insertæ imi

Et admones(inquit) drogas ut suscipiam abfentis Corellia caufam contra C. Cacilium,consulem defignatum. Quòd admones, gratias ago: quod yogasqueror. Admoneri enim debevvt fciam:rogati non debeo vt faciam quod mihi non facere turpißimum est. Quæ tam honesta & officiosa ad petitionem refponfio obseruanda est. Quædam verò eft epift. libro Gin qua vult Tacitum alios rogare, se autem precum eius ministrum ad. iutorem & participem fore dicit. Quum autem & ibi non minus officiofam (vt iam loquutus lum) sjue obsequiosam habeamus refponfionem, afferam totum locum, vel potius totam epistolam. Poftquam igitur dixit,commend as mihi lulium Nafonem candidatum. Nafonem mihi? quid fi meipfum?

fero tamen a ignosco. eundem enim commendafsem ribi si te Roma morante ipse abfuiffem. Habet hoc solicitudo quod omnia necessaria putat. Poftquam hæc dixit , inquam, tandem his verbis finem epiftolæ imponit; Tu tamen cenfeo alios roges; ego precum tuarum mini

Pergadiutor,particeps ero. Enimuero omittendus ; hic non eft & alius quidam libri noni locus, vbi

deprecatorem agit apud Sabinianum pro eius liberto.

quum enim dixiffet eum ad fe venis,

ceat,

aduolutúmque pedibus fuis hælle, fleuiffe, mul tum rogauiffe,multum etiam iacuifie : in summa, fecifle fidem pænitentiæ : & quum alia quædam adiecisset,ita finit epistolam. Vereor ne videar non rogare, fed cogere,fi precibus eius mưas iunxero.Iun. gain tamen tanto plenius & effufiiss quanto ipsum do crius feuerinja.corripui:distri&è minatus, nunquam me poftea rogaturum. Hoc illi, quê terreri oportebat; tibinõ idē.nam fortajle iterü rogabo , iterü impetra, bo.Sit modo tale vtrogare me, te vt prastare deQuāuis porro vnum

nordam comedaritiæ Plinii epistolæ locum attulerii ia quo Ciceroniana quadam formula víuma efic illum dixi, suas tamen alioqui habere, & quidem magis varias quam Ciceronem tacere nolo. Eadem enim à Cicerone libru illo 13. qui commendatitiis plenus est epistolis tolus,multis in locis,& quidem verbis alicubi iisdem repetuntur.

Longum esset , sicut exempla illius generis epistolarum attuli , lic etiam reliquorum afferre; & le&orem à me præmonitum , diligentiùs artificium in illis obferuaturum fpero. Quamobrem de narratoriis tantùm aliquid addam: nimirum, in illis quoque fcriptorem hunc excellere

ob breuitatem ; quam nihil Ciceronianæ debere, potiúsque hancilli,augm affirmare. Loquor autem de tali breuitate qualis est hæc epistola quintæ libri primi, Evigilaueram ; nuntius à Spue rinna. Venio ad te:Imò ego ad te. Coimus in portia cum Lixia. Quí alter ad alterum tenderemus,&c. Sed eadem opera le&orem monebu , crebrum cffe apud eum figuræ quæ ellipsis appellatur , vfum.quod nisi animaducrtat, quofdamn locos immerito mendi fufpe&os habcu. I-cmplum fug: peditabit hic paginz 1.xix locus primùm impudentiam bominis,qui venerit ad ægram. Hîce. nim nó defiderare sed subaudire verbum aliquod debemus. Sic. pag. 1 XX*Vli, Erat in confilio Sertorianum illud exemplum, qui robuftisi mum u infirmißimum militem iußit cardam equi. reliqua no . Verum quædam funt quæ juftius quam hz rel aliæ huiusmodi effe fufpe&tæ por fint. Nec dubito quin talis suspicio quosdam locos corruper!l yocabulo quod adie&im margini ex conie&ura erat , in textum irrepente. Sic pag. XI, vbi leginus , Qua ex caufa Sape ipse mecum tratauignobilne tantum, quuquid illud est, cempofuiffe,an alüs debeornus, vt nobis , fufpe&um mihi est verbum traétaui : ab aliquo profecú,vt opinor,cui suspe&a eflee ellipsis (quam tamen poft illud aduerbium fufpe&um habere non oportebat) aut certè ex fcholio quo doce. batur quidnam subaudiendum esset, profe&um.

QUAMVIS autem in iis quæ propofui, Ciceroni minimè cedere illum existimem , nequa. quam tamen eius eloquentiam,ne in ipfo quidem Panegyrico , cum Ciceroniana comparandam dixerim : præsertim fi non inuentionem tantùm ac dispositionem fed ipfam quoque elocutionem spedemus. Eius tamen æmulatorem se fatetur, in épilt. libri primi quinta. Totū autē locum afferā, quoniam ibi quædam fant de quibus eadem opeza sententiam meam proferre voľó, quum alioqui exemplarium omnino contrariæ fint leaiones. Itaigitur in nostra editione , (cum a. lias quasdam tum verò B.idianam fequente)

Ait timere se ne animo meo penitus hæreret quod in centumuirali iudicio aliquádo dixiffer, quum responderet mihi & Satrio Rufo, Satrius Rufus, cui eft cum Cicerone æmulatio

& qui contentus non est eloquentia seculi nostri. Refpondi nunc me intelligere malignè di&um:quia ipse confideretur : cæterùm potuifle honorificum existimari.bst enim(inquam) mihi cum Ciceroneæmulatio ,. nec sum contentus eloquentia feculi noftri. Nam ftultissimum credo, ad imi. tandum non optima proponere.

At in Ald. editione aliísque multis, post no. men Satrius planè contraria est le&io, hæc videlicet, Satrius, & cui non est cum Cicerone zmulatio , & qui contentus est eloquentia seculi noftri. Verùm quanuis multo plura exemplaria le&ionem iftam habeant, falfam effe puto. Quomodo enim cum ea conuenire poffent quz postea dicit Plinius? Eft (inquam) mihi cum Cicerone æmulatio,nec fum contentus eloquentia feculi noftri. Sed enim ne noftram quidem le&ionem vfquequaque emendatam effe arbitror,nam fi hoc de Satrio Rufo di&um erat, cur in se transferebat Plinius? cur ita interpretabatur acli de se di&um effet? Existimo igitur scrí. bendum, Satrius Rufus, & cui est cum Cicerone æmulatio. Id eft, Et is cui eft cum Cic.am.intel. ligendo Plinium. Ait enim Regulum hoc dixiffc tum quum responderet & ipli & Satrio Rufo. Hanc autem æmulationem aut saltem amulandi desiderium , faretur etiam Arriano, in o&aua Jibri quarti epistola : sed dicens tamen Æmulari illum in ftudiis , non autem A Emulari eius eloquentiam.Bius verba funt, Te quidem(vt ferie bis) ob hoc maximè dele&at auguratus meusg. qudd. Marous Tullius augur fuit. Jætaris enim

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

quòd honoribus eius infiltam, quem æmulari in studiis cupio. Sed vtinam vt lacerdotium idem & consulatum multo etiam iuuenior quàm illes fum consequutus , ita senex, faltem ingenium cias aliqua ex parte affequi possem. Hæcibi ille: ex quibus fufpicari poffumus, folitum illi propos ni Ciceronis exemplum in aliis eciam rebuss. tanquam eius quem in illis,ficut in studiis, amulari deberet. Auget certè hanc fufpicionem,vel potius conie&uram hanc confirmat locus epistolz decimæ quintæ libri tertii , ad Proculum. Rogas etiam vt aliquid fuccisiui temporis ftudiis meis fubtraham, impertiam tuis. Adiicis, M.Tullium mira benignitate poetarum ingenia fouisse. Perinde enim effe puto acli diceret, M. Tullium cuius

ego

æmulator efle omnibus in rebus quæ ad Audia pertinent, studeo. Sedenim quod ad epistolas attinet, earum materiam mul. io largiorem Ciceroni fuisse, quàm fibi sit, queritur, in ea quæ secunda est libri noni. Præterea. (inquit)nec matcria plara scribendi dabatur.neque enim eadem nostra conditio quæ M. Tullii: ad cuius exemplum nos vocas. Illi enim &copiosissimum ingenium , & par ingenio materias, quam tam varietas rerum quàm magnitudo larpilsimė suppetebat. Atque id quod de materia dicit, intelligendum est de materia scribendi res. minimè humiles.Nam paucis intericais,subiungit. NiG fortè volumus scholafticas tibi,atq; (vt: ita dicam) vmbraticas literas mittere. Denique hic focus conferendus eft cum isto , atque adeo ex ifto intelligendus , libri tertii epistola vigeG. ma, Hæc tibi scripG , primùm vt aliquid noui fcriberem,deinde vt ponáunquam de ecpublica

« VorigeDoorgaan »