Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

go effe potiorem : ideóque dele&um effe adhibendum.quod vt fiat , ludicium adhibeas neder. fe eft. Exemplum est pag. vult, vbi legimus, Mirum est ut animus à cogitatione motique corporis exc tetur, Hîc enim margini adscriptum est agitationé,at in textu eft, à cogitatione. Ac quãuis non dubitem quin le&io illa huic longè fit anteferenda,plures tamé editiones(ex quibus est Aldina) illam quam non probo le&ionem nobis exhibent. quinetiam quoddam manuscriptum exemplar, quod consului dum hæc fcriberem , illam exhibere comperi. Et quod ad editiones illas attinet, ficut Aldi ita etiam Cratandri editio, quæ prodiit anno M.D. XXVI, necnon aliquot aliz, habent à. cogitatione : at Badiana , cui inserti funt commentarii, cogitatione , fine præpositione: quam is etiam qui illorum autor eft , non agnoscir.In editione autem bæredum Cracandri , quae prodiit anno M.D.XLII, est illa quam meliorem iudico le&io ( & quidem præfixo pronomi, ne hac ) quum alioqui minor adhibita fuisse vie deatur ifti editioni diligentia , & fæpe mendosi in ea fint loci, qui in altera illa non item. Verùm vt ad alia exempla veniam,pag. 1x, le&ionem marginis sequi potius debemus, fi quod Latinitari magis vsitatum est sequendum putemus. At pag.xi,eft quidem æquè Latina vox vtraque, sed

quæ margini ad scripta , magis cum ea re de qua agitur conuenit. Quædam sunt denique lediones margini adfcriptæ , quibus plenior subest sententia : imò quibus folis fortaffe plena fubeffe dici possit, quum illæ quæ funt in texta,minimè plenam sed imperfe&am habere fententiam dicendz fint. Warum è numero eft quædam in Pag

[ocr errors][merged small]

vt

loquerer : cuius materiæ nobis quanto rarior quàm veteribus occasio, tanto minus omittenda eft. Et hercule quousque illa vulgaria? Eho quid agis?ecquid commodè vales? Habeant noftræ quoque literæ aliquid non humile,nec fordidum, nec priuatis rebus inclusum. Ille (inquam) locus ex hoc est intelligendus:& vnibraticas literas illic appellari dicendum eft (meo quidem iudicio) quæ habent aliquid priuatis rebus inclusum quidem hîc loquitur.

SE DEN I M admonendus es à me le&or, quã. uis tam multa de Pliniana Ciceronis æmulatio. ne audieris, non effe hanc in Pliniano sermone quærendam. eum enim non folùm habere quam. plurima,quæ quanuis Latina , Ciceroniana tamen non fint, fed etiam nonnulla quæ illi pecu; liaria efle fis existimaturus , & ex quibus aliqua suspe&a etiam fortassis habiturus. Acque id intelligi volo di&tum tam de loquendi generibus, quàm de quibusdam vocibus, eas feorfum etiam & per se considerando. Ex illis loquendi gua neribus est id in quo particula derò poft aduerbium vtitur:vt in fine epistolæ o&auæ libri tertii, Præterea intelligo, mihi quoque gloriæ f hoc tio facto non fuerit ignotum , amicos gerere tantum tribunatus pofse , verumetiam tart mere ego verò beneftiffima volūtati tuæ pareo. Ita enim in sid, editione & Badiana, ita in jiliis etiam quæ & diuersis in locis & diuersis temporibus excufæ fuerunt (nifi quòd quædam honeStißimè habent,quas editio mea sequuta est, quum fequi eas potius debuerit in quibus honeftißime est scriptum) atque hîc omnes optimè inter se consentiunt, in aliis contrà plerisque locis valde

[ocr errors]

inter se diffentientes. Qiid? annon plerunque cxemplaria plurima inter fe de mala etiam le. aione consentire videmus? Fateor: Sed de quo fidem excmplaribus habere nolles cogeris quodammodo loco alii, vbi verò postponitur itidem aduerbio, fidem habere. Is eft in fine epistolæ o. &auæ libri o&aui , Plura laudabis, nonnulla ridebis , quanquam tu verò,qua tua humanitas, nulla ridebis. Eft alioqui (quis hoc neger?) quòd mirem ris bunc iftius aduerbii vsum : arq.ie augere hoc admirationem poteft, quòd & ille alıer, qui apud primarios linguæ Latinæ scriptores extat , apud hunc quoque inuenitur. nam in nona libri tertii cpiftola leges, Dicet aliquis,ludicas ergo? Ego verò non iudico:memini tamen me aduocatü ex iudicibus datum. Ad aliud exemplum vt veniam, legimus in epiftola libri tertii septima, Annon videtur tie bi Nero modo fuisse , quú interim ex iis qui fub illo gefferant consulatum, nemo iam li perest? Atque huic le&ioni affentiuntur omnes quas consului editiones, assentitur & quoddam vetus exemplar:& tamen Ciceronis ætas potius Superfic dixiffer.

Non apud solun alioqui Plinium talem indicatiui modi vsum mihi videor inuenifle : 2pud Plautum quidem certè inueniri indicatiuum modum scio in nonnullis aliis loquendigeneribus , quibus illa subiun&iuum potius adhibuiffet. Maiori etiam (vt opinor ) cum admiratione leges Exiluit cathedram, pag. huius editionis centefima : fed exemplaria tamen quz vidi omnia , quum in plerisque aliis locis valde a se ♡ diffentisni, de huiusledione plánè inter fe consenciunt, Certè verum cathedram an cathedrale. gai yad sensunı nihil,ad Latinitatem multum in

***

[ocr errors]

terest. Sunt autem alia maioris momenti exempla eorum loquendi generum quæ mira pariter & suspe&a esse tibi poflint : sed mihi nunc in mentem non veniunt: & cu fortaffe , ab his commonefactus,illa ftatim obferuabis.

Ad vocabula autem quod attinet , seorsum & per se ( vt antea dixi)confiderata, mirari poteris cùm alia,cum nomen confufio, non in ea fignificatione quan, habet epilt.xx, libri tertii ( vbi dicitur. Procurrebant omnes cum fuis candidaris : multa agmina in medio, multique circuli, & indecora confufio) sed in ea quam habet in hac clausula epistolæ vigefimæ secundæ libri , Erit confusioni meæ non mediocre solatium si tu nihil quereris. Ponitur enim hîc pro perturbatione animi quam mæror affert Atque in hoc vsu Græcum ourquors(cui e. tjam in prima propriáque significatione refpondet) imitatur. Eadem deré & verbum confundere vfurpat,vbi fcribit , Præterea veritus süm ne vos feštis diebus confunderem, fi in memoriam grauißimi luctus reduxissem. Vfus eft autem & Ouidius parcicipio Confusa,eodem modo, Nec minus eft confufa Venus moriente Tibullo:

Quàm iuueni rupit quum ferus inguen aper. fed quandam verbale illud maiorem habere no. uitatem videtur. Fx iis quæ mira pariter & fufpe&a effe tibi poterunt, eft etiam verbum adsertere in eo vsu quem habet in isto loco pag.xv, Quantum mihitamen cernere datur , multa in Euphrate fic eminent & elucent , vt mediocriter quoque doétos aduertant & afficiant. Quod ego quomodo exponi poffet quum cogitare, nullă apriorem inuenire expofitionem potui , iis quidem ccrtè quibus Græca lingua eft familiaris, quàm

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

dicerem aduertere hîc esse quod Græci dicunt Prispíodo. Sed quum hoc quoque verbum varios vsus habeat, addo, me de eo loqui quo res aliqua vel homo animi corporísve doribus ornatus omnes ad fe omspíod: quod etiam dicitur παύ των τους οφθαλμούς ας και αυτόν πιςρέφειν, vel na tw ta's örfees vi legitur in quodam Herodiani loco , quem in meo Thefauro Græcæ line guæ attuli. Sed & conuertere alicuius animü in se, dicit Livius. Quinetiam fine adie&ione à Cice. rone dicitur res aliqua conuertere ad fe : addenie alicubi & rapere. Ego certè Plinianum illud ad. uertere & hoc Ciceroniano & Liuiano illo genere loquendi exponi poffe arbitror. Sed à Liujo dicitur etiam conuertere in admirationem. At fine adie&ione ab eodem res etiam fubita dicitur conuertere in se: vt in hoc loco Decadis primæ libro primo, In vestibulo regiæ quàm potuere tuo multuofißimè [ nisi potius tumultuofisima fcribendum eft] in fe omnes apparitores regios conuertunt. Verùm ad aliud exemplum vt transeam verbum quoque repetere apud hunc non tantùm quod apud alios plerosque scriptores fignificare , fed poni etiam pro reminisci comperies. neque tamen peculiare hoc isti effe dici poteft. At verò suppeiere,in a&iua fignificatione , pro suppeditare, inter ea quæ illi aut peculiaria aut cum paueifsimis communia funt,numerari fortaffe debet. Estat autem in epift. 2. lib.9, vbi de Cicerone loquens scribit, ili enim & copiofißimum ingenii

par ingenio materia : quam iam varietas rerum quàm magnitudo largißimè suppetebat. Hic planè fuppetere cum habere vsum videmus

, quem

habese verbum fuppeditare selet: an autem illum

:

« VorigeDoorgaan »