Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

33, 3. Legit Arntzenius, Nemo et spectator et Spectaculum factus. Vide, an non incommodum hoc habeat ea lectio, quod spectator nullo sensu etiam ad factis Gc refertur. Quanto lenius et propius ad Schwarzianam codicem, e spectatore spectaculum factus ?

35, 4. Nondum poenitet dedille, tot res illis adiecisti, propter quas etc. licet illi tueatur Cl. Arntzenius: qui etiam in eo mibi non Tatisfacit, quod mox legit, perquam magna quaedam edicto tibi adftruxerat, nihilque reliquise, nifi tibi videbatur; atque illud nisi argutum putat, et valde Plinianum. Equidem conciliare eam exceptionem, illud nisi, non possum cum verbis hoc magis arduum fuit. Difficile est rebus, quae ad fastigium iam perductae videntur, aliquid addere: cellat admiratio, si addat is, cui reservatum confilio eft, ut addat. Conf. c. 38, 1.

36, 4. Ne admittenda fit emendatio foli coniecturae debita, Cl. Arntzenius tribunal excogitatum cruciatui, suspenso pede (laudo modeftiam) ita tentat exponere: tribunal illud, in quo sub superioribus Imperatoribus fiscales causlae agebantur, excogitatum cruciatui, h. e. inventum ad vexandos et lacerandos miseros reos, sub optimo principe nunc par est ceteris etc. Non voluit profecto intelligi a posteris Plinius, fi hoc illis verbis dicere voluit. Eadem puto de eo, qui iam ponetur loco,

40, 1. ubi retinet vitiosam, ut mihi videtur, fcripturam, cuiuscunque modi ea pecunia etc. et ita explicat, Quocunque iure aut nomine ad aliquem pervenerit pecunia.

45, 5. Ponit, quod frustra speraverunt dissimiles, pro speraverint, quod Gruteri et Bongarlii coniecturae debitum secuti sunt ceteri. Et pulchram atque veram hic dicit sententiam contra nimiam emendandi libidinem: sed quae me tamen non deterreat, ut non malim bic legi Speraverint. Nec ignoro, aorisiorum Graecorum vim habere, apud Senecam praesertim, interdum praeterita. Non multo poft illam in criticos orationem, nempe ad

48, 3. ubi immanisimn bellua Domitianus vocatur, „Eam, inquit, elegantiam" (nescio antem, quae elegantia Gt, homini belluae nomen tribuere) ,,credo perille apud „Senecam Suas. 6. p. 36. Videbis illum non hominis, sed belluae civilis viltum. Editur nunc belli, fed ita non „satisfacit oppositio, quae apertior est hominem inter et belluam." Sermo eft de Antonio triumviro; quaeritur, an Cicero illum adire, illi fupplicare debeat ? Sed potes

[merged small][ocr errors]

de tu, hamanillime Ernesti, hic non aliquantulum ridere belluae civilis vultum? Equidem non loquor de impuris manibus, quibus laceretur Seneca, ut aliquis ad hunc Panegyricum go, 6. Redeamus in viam, b.e. ad Plinium et humanitatem. De 49, 4. dicemus ad 56, 2.

49, 6. plenus ipfe et rnctans, quod placuit Livineio, Perizonio, 'Schwarzio, mihi quoque, non patitur venire in locum compositi et couvdétou plenus ipfe eructans.

49, 8. peregrinae fuperftitionis myfteria e MS. Guelf. mutat in ministeria, intelligit que pueros ex Aegypto, superstitiosa procul dubio gente. Sed num supersuitionis caufla arcelliti? Alexandrinas delicias ad alia omnia petitas novimus. An ita pauper eft Plinius, ut folius augendae orationis et epitheti caulla superftitionis mentionem inculcaverit ? Sed hoc ipse senuit vir doctus: et hanc ipsam mutandi causam fuille putat descriptoribus. Contra apud Petronium c. 118. Deorum illa ministeria, per quae praecipitandus est liber poë. tae fpiritus, fimplici coniectura, qua severe adeo interdicit aliis, in myfteria mutatum it, in quo minus etiam illi allentiar. Nimirum neque ille Gronovio, Schwarzio, mihi, cum ex optimis libris

50, 4. legimus domini scientis, quod severe damnat, neque putat, Romanum quemquam Lic loqui potuille. Sed

50, 5. retinet vulgatum, quod fit detestanda avaritia etc. aitque, sine ulla difficultate recie posle exponi. Vellem fecisset. Nam laborarunt Livineius, Liplius, reliqui, qui quo fit maluere: laboravit Perizonius, cui videbatur legendum quo fit. Vide, û Pinórns, an non

51, 1. legendum fit Idem tam parcus es? Verbum es facile absorplit syllaba praecedens. Quamquam arctior fit transitio ellipli.

51, 2. ex MSS. dedit Magnum reiicere aliquid etc. Cl. Arntzenius, et in loco vexato

52, 2. cum deorum ipse non fus adeptus, in quo adsentitur Celeb. Schwarzio. luvat explicationem noftram illud, quod observat vir diligentilimus, Dei plur. et Deis in libris antiquis inveniri.

52, 5. Pro abiectas legit Arntzenius optimis auctoribus obiectas, et iungit cum flammis.

56, 2. Cum Scripfi, non statim ad manus esse exemplum, ubi num pro nonne ponatur, alterius auctoris pulavi, et indubium. Alioquin enim erat in proximo, nempe 49, 4. ubi ipse dedi ex editione Salmur. 1671,

i !

[ocr errors]

12. num remissionibus tuis eadem frequentia etc. Qno in loco non illud modo membrum, fed reliqua omnia a num incipiunt in antiquis editionibus. Minime autem probabile el, num pofituros fuille primos editores, fi non invenissent in fuis libris. Verum Faber, alii , et iam Cl. Arntzenius ibi quoque non dederunt. Hic nonne ea caulla magis placuit, quia ob sequentem vocalem facile inter dictandum excidere potuisse encliticam ne arbitrabar. Ceterum eiusdem originis, certe significationis, eiusdemque fere pronuntiationis vocabula num et non ita misceri certum eft, ut vix unquam in interrogationibus certum fit, atra Gt praeferenda. Non hoc intellectu occurrit etiam 58, 3. it. 63, 3.

57, 4. Pro sexies coniicit vir Cl. Septies, ut referatur ad C. Marium. At hunc excludunt verba ipsa Plinii, qui neget de iis se agere, qui exfpirante iam li. bertate

per vim ac tumultum creati fint. 61, 2. Sufpicor legendum, pro decrefcant , decre. fcunt, priusque ut fimilitudinis tantum et comparationis elle.

61, 8. Servat vir Cl. et contra Schwarzium i. e. codicem Parisiensem meque defendit veterem lectionem, indulgentiam tuam necellitatis aemuletur, eamque magis cum panegyrico laudandi genere putat convenire. Sed si vera est illa lectio, aemulata est necessitas illud, quod nondum fuit. Nonne vero indulgentis eft, ea ultro dare, quae alias Cola extorqueat necessitas? Necellitas non imitatur, non circumspicit exempla, sed ruit, rumpit, (rangit, line lege, sine more modoque, omnia.

63, 7. Pro spatiofiffima iam priore editione coniiciebam legendum specinjilima, quod in altera hac monere oblitus fum: monuit me, cum probat, vir doctissi

Sed idem

64, 1. non persuadet, cum praefert Vides, quam neceffarium fuit." Nimis facile eft apicem poft fu', quo fyllabam er notant librarii, periille.

70, 6. Sic constituit locum mihi dubium ex bonis libris Cl. Arntzenius : Vides enim, fi quid bene fecero sciet Caesar? au fi fcierit, testimonium reddet? Et illucl Vides enim eleganter inservire ait sententiae. ego, culpa forte mea, elegantiam nondum video. magis mihi satisfit iis, quar de dialogorum Schwarzius.

71, 3. Locum vexatum bene h. e. quam proxime ad mss. conftituit; quein proponam cum interiectis fupplementis, et interpretatione noftra. Contigit ergo ocida

mus.

At
Nec

re,

lis noftris infolita ante facies, Princeps et candidatus, aequi tum (aequales in ea cerimonia) et simul ftantes; intueri (contigit) parem (privatis) accipientibus honorem (et magistratum, Principem) qui (honorem illum) dabat.

80, 6. Qua nunc parte liber , omisso nomine curarum, edi curavit vir doctus, et inutilem plane vocat vocem, quae invito auctori obtrudatur. Sed non foli CuSpiniano deberi, satis apparet ex his, quae ipse recudenda curavit.

81, 3. Pro claustris ex MS. ponit clathris: recte. Non item, puto, quod

81, 4. extr. pro transire obftantia freta ponit transfretare, quae glossa totius formulae videtur. Sic

82, 1. Teporem ponit pro torporem ex duobus MSS. contra omnes reliquos. Et facile illi fuit probare, a calore et tepore celebrari Baias; huc facere teporem prae torpo

illud vero non oftendit.

82, 9. Illud incidat, quod, a Grutero et Cellario acceptum, mihi non satisfacere dixi, mutat in infideat ex MS. Guelf. et coniectura Perizonii. Aldus et alii, infidat. Fateor tamen, mibi adhuc placere meum infit; at etc.

86 , 6. dedit, ut maxima fructus (f. fruitus est) suscepti etc. nempe maxima iungit cum gloria. Nondum adducor, ut haec praeferam ei lectioni, quam e Cl. Schwarzii libro edidi. Nec facere possum ; ut probem

90, 6. lectionem, quam repraesentat, etsi minus ut bonos promovere vellet, lactantiam ait vir doctus admiratione dignam, si Plinius se et collegam bonos viros vocet. Quid audio? Et voluitne Nerva promovere minus bonos? vel ne calumniari videar, poluitne alio respectu eos promovere, quam ut bonos ? et nonne bonos vel inde collegit, quod invisi ellent malo principi? Egregia laus boni principis, fi folo quali ftudio contradicendi luo antecellori promoveat quosdam, non ut bonos, sed ut illi invilos. Deinde quorsum referemus illud, quod ftatim sequitur de voto latendi? Non ausim ego iurare, Plinium totidem fyllabis scripsisse, quod coniecit Lipsius; fed in hanc fententiam fi fcripfit, incommode scripGille nego, et melius scripsille aio, quam ut modo reftitutum 'est. Non irascor, mi carissime Ernesli, optimo Arnizenio, quod tuetur integritatem Plinii; laudo, quod non patitur pro Plinii verbis ad pofteritatem dari cogitata vel eruditiffimorum hominum.

Sed impuras manus, et varios fententiarum gurgites impingi viris de fententia scripto. rum, propter quam folam totus ille noster apparatus cri

d

L

· I. M. GESN, AD I. A. ERNEST, EPISTOLA.

ticus adhibetur, optime meritis, illud leniter certe, et servata literarum noftrarum verecundia, animadvertendom mihi videbatur. Ultra fere, quam pro huius editionis ratione non nunquam provectus sum, dulcedine tecum,

Giróns, ut alias coram solebamus, disputandi, cuius me quali praesentis cogitatio, quod futurum praevidebam, fustentavit, ut non nimis iucundo labore, mea quasi vineta caedendi, et retractandi ea, quae manu emissa gaudebam, alacrius defungerer. Quae alias in fine epistolarum dici folent, iis facile caret amicitia nostra. Itaque vale, et mei memoriam Lipsiensibus amicis, praesertim Patrono noftro illustri STIGLIZIO, viro 'immortaliter de patria fua merenti, commendare ne deline. Scr. Kal. Nov. ciɔɔccXXXVIII, Gottingae.

« VorigeDoorgaan »