Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub
[merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors]

tis, valetudo. Erat illi natus infanabilis clavus, cujus tædio ad mortem irrevocabili conftantia decurrit, ufque ad supremum diem beatus & fælix, nifi quod minorem è liberis duobus amisit, fed majorem melioremque, florentem, atque etiam Consularem, reliquit. Læserat famam fuam fub Nerone, credebatur sponte accufaffe. Sed in Vitellii amicitia fapienter fe, & comiter gefferat. Ex Proconfulatu Afiæ gloriam reportaverat: maculam veteris industriæ laudabili otio abluerat. Fuit inter principes civitatis sine potentia, fine invidia. Salutabatur, colebatur, multumque in lectulo jačens, cubiculo semper non ex fortuna frequenti. Doctissimis sermonibus dies tranfigebat, cum à scribendo vacaret. Scribebat carmina majore cura quam ingenio, nonnunquam judicia hominum recitationibus experiebatur. Novissime ita fuadentibus annis ab urbe fecessit, feque in Campania tenuit, ac ne adventu quidem novi principis inde commotus est. Magna Cæfaris laus, fub quo hoc liberum fuit: magna illius qui hac libertate ausus est uti. Erat Pirónur usque ad emacitatis reprehenfionem. Plures iisdem in locis villas

[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors]

poffidebat, adamatisque novis, priores negligebat : multum ubique librorum, multum ftatuarum, multum imaginum, quas non habebat modo, verum etiam venerabatur : Virgilii ante omnes, (cujus natalem religiofius, quam suum celebrabat :) Neapoli maxime, ubi monumentum ejus adire, ut templum, folebat. In hac tranquillitate annum quintum & feptuagefimum exceffit, delicato magis corpore quam infirmo. Utque novissimus à Nerone factus est Consul, ita postremus ex omnibus, quos Nero Consules fecerat, decessit. Illud etiam notabile, ultimus ex Neronianis Consularibus obiit, quo Consule Nero periit. Quod me recordantem fragilitatis humanæ miseratio fubit. Quid enim tam circumcisum, tam breve, quam hominis vita longissima? Annon videtur tibi Nero modo fuiffe, cum interim ex iis qui sub illo gesserant Consulatum, nemo jam fupereft? quanquam quid hoc miror? nuper Lucius Piso, pater Pifonis illius, qui à Valerio Fefto per fummum facinus in Africa occisus est, dicere folebat, Neminem fe videre in Senatu, quem cos. ipfe fententiam rogaviset. Tam angustis terminis tantæ multitudinis vi

[ocr errors][merged small][merged small]

vacitas ipsa concluditur, ut mihi non venia folum dignæ, verum etiam laude, videantur illæ regiæ lacrymæ. Nam ferunt Xerxem, cum immensum exercitum oculis obiiffet, illacrymasse, quod tot millibus tam brevis immineret occafus. Sed tanto magis hoc, quicquid eft temporis futilis & caduci, fi non datur factis, (nam horum materia in aliena manu) nos certe studiis proferamus : & quatenus nobis denegatur diu vivere, relinquamus aliquid, quo nos vixiffe teftemur. Scio te stimulis non egere. Me tamen tui charitas evocat, ut currentem quoque instigem, ficut tu foles me. Ayata di pus, cum invicem fe mutuis exhortationibus amici ad amorem immortalitatis exacuunt. Vale.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

yill. C. PLINIUS TRANQUILLO SUO S.

Facis pro cætera reverentia, quam mihi præstas, quod tam solicite petis, ut tribunatum, quem à Neratio Marcello, clariffimo viro, impetravi tibi, in Cæfennium Sylvanum propinquum tuum transferam.

Mihi autem, ficut jucundiffimum, ipsum te Tribunum, ita non

[ocr errors]

minus gratum, alium per te videre. Neque enim effe congruens arbitror, quem augere honoribus cupias, huic pietatis titulos invidere, qui sunt omnibus honoribus pulchriores. Video etiam, cum sit egregium & mereri beneficia, & dare, utramque te laudem fimul affecuturum, fi quod ipfe meruisti, alii tribuas. Præterea intelligo, mihi quoque gloriæ fore, fi ex hoc tuo facto non fuerit ignotum amicos meos non gerere tantum Tribunatus poffe, verum etiam dare. Quare ego vero honeftiffimæ voluntati tuæ pareo. Neque enim adhuc nomen in numeros relatum est. Ideoque liberum est nobis Sylvanum in locum tuum fubdere : cui cupio tam gratum esse munus tuum, quam tibi meum est. Vale.

IX.

C. PLINIUS MINUTIANO SUO S.

Possum

ossum jam perfcribere tibi, quantum in publica provinciæ Bæticæ caufa laboris exhauserim. Nam fuit multiplex, actaque eft sæpius cum magna varietate. Unde varietas ? unde plures actiones ? Cæcilius Claflicus, homo fædus & aperte malus, Proconsulatum in ea non minus

[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][merged small]

violenter quam sordide gefferat, eodem anno quo

in Africa Marius Priscus, Erat autem Priscus ex Bætica, ex Africa Classicus. Inde dictum Bæticorum, (ut plerunque dolor etiam venuftos facit) non illepidum ferebatur. Dedi malum, &accepi: sed Marium una civitas publice, multique privati reum peregerunt : in Clafficum tota provincia incubuit. Ille accufationem vel fortuita, vel voluntaria morte prævertit. Nam fuit mors ejus infamis : ambigua tamen. Ut enim credibile videbatur voluiffe exire de vita cum defendi non poffet, ita (mirum) pudorem damnationis morte fugisse, quem non puduiffet damnanda committere. Nihilominus Bætica etiam in defuncti accufatione perstabat : provisum hoc legibus, intermiffum tamen, &. post longam intercapedinem tunc reductum. Addiderunt Bætici, quod fimul socios, miniftrosque Classici detulerunt, nominatimque in eos inquisitionem postulaverunt. Aderam Bæticis, mecumque Luceius Albinus, vir in dicendo copiofus, ornatus, quem ego cum olim mutuo diligerem, ex hac officii focietate amare ardentius cæpi. Habet quidem gloria, in ftudiis præsertim, quiddam åuoiávn

[ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][ocr errors]
« VorigeDoorgaan »