Pagina-afbeeldingen
PDF

rentem: idque ipsum dixi & libere & varie. Nam modo legatos interrogabam, docuiffentne me aliquid, quod reprobari poffe confiderent ? modo confilium à Senatu petebam, putaretne debere me, fi quam haberem in dicendo facultatem, in jugulum innocentis, quafi telum aliquod, intendere : poftremo totum locum hoc fine conclufi, Dicet aliquis, judicas ergo ? Ego vero mon judico. Memini tamen me advocatum ex judicibus datum. Hic numerofiffimæ cauffae terminus fuit, quibufdam abfolutis, pluribus damnatis, atque etiam relegatis : aliis in tempus, aliis in perpetuum. Eodem Senatufconfulto induftria, fides, conftantia noftra pleniffimo teftimonio comprobata eft : dignum, folumque par pretium tanti laboris. Concipere animo potes, quam fimus fatigati, quibus toties agendum, toties altercandum, tam multi teftes interrogandi, fublevandi, refutandi. Jam illa, quam ardua, quam molesta : tot reorum amicis secreto rogantibus negare, adverfantibus palam obfiftere ? Referam unum aliquod ex iis, quæ dixi. Cum mihi quidam è judicibus ipfis pro reo gratiofiffimo reclamarent, Non minus, inquam, hic innocens erit, fi ego omnia dixero. Conjeétabis ex hoc quantas contentiones, quantas etiam offenfas fubierimus, duntaxat ad breve tempus. Nam fides in præfentia eos, quibus refiftit, offendit: deinde ab illis ipfis fufpicitur, laudaturque. Non potui magis te in rem præfentem perducere. Dices, Non fuit tanti. Quid enim mihi cum tam longa epiftola ? Nolito ergo identidem quærere, quid Romae geratur : & tamen memento effe non epiftolam. longam, quae tot dies, tot cognitiones, tot denique reos, causasque complexa fit. Quæ omnia videor mihi non minus breviter, quam diligenter perfecutus. Temere dixi, diligenter : fuccurrit quod præterieram, & quidem fero: fed quanquam praepoftere, reddetur. Facit hoc Homerus, multique illius exemplo. Eft alioqui perdecorum : à me tamen non ideo fiet. E teftibus quidam five iratus, quod evocatus effet invitus, five fubornatus ab aliquo reorum, ut accufationem exarmaret, Norbanum Licinianum legatum, & inquifitorem reum poftulavit : tanquam in caufa Caftae uxor hæc Claffici prævaricaretur. Eft lege cautum, ut reus ante peragatur, tunc de prævaricatore quæra

tur : videlicet, quia optime ex accufatione ipfa accufatoris fides aeftimatur. Norbano tamen non ordo legis, non legati nomen, non inquifitionis officium praefidio fuit: tanta conflagravit invidia, homo alioqui flagitiofus, & Domitiani temporibus ufus, ut multi, ele&tufque tunc à provincia ad inquirendum, non tanquam bonus & fidelis, fed tamquam Claffici inimicus, Erat ab illo relegatus: dari fibi diem ad diluenda crimina poftulavit. Neutrum impetravit, coaétus eft ftatim refpondere: refpondit: malum pravumque ingenium hominis facit,. ut dubitem confidenter, an conftanter,

certe paratiffime. Obje&ta funt multa, quæ magis, quam prævaricatio nocuerunt.- Quinetiam duo Confulares, Pomponius Rufus & Libo Frugi, laeferunt eum teftimonio, tanquam apud judicem fub Domitiano Salvii Liberalis accufatoribus adfuiffet: damnatus, & in infulam relegatus eft. Itaque cum Caftam

accufarem, nihil magis preffi, quam quod ac

cufator ejus, prævaricationis crimine corruiffet.

Preffi tamen fruftra. Accidit enim res com

traria & nova, ut accufatore prævaricationis damnato,. rea abfolveretur. Quæris quid nos,

I

dum hæc aguntur ? indicavimus Senatui ex Norbano didiciffe nos publicam caufam, rurfufque debere ex integro difcere, fi ille prævaricator probaretur. Atque ita dum ille peragitur reus, fedimus. Poftea Norbanus omnibus diebus cognitionis interfuit: eandemque ufque ad extremum vel conftantiam, vel audaciam pertulit. Interrogo ipfe me, an aliquid omiferim : rurfus & rurfus pene omifi. Summo díe Salvius Liberalis reliquos legatos graviter increpuit, tanquam non omnes, quos mandaffet provincia, reos peregiffent. Atque, ut eft vehemens, & difertus, in difcrimen adduxit. Protexi viros optimos, eofdemque gratiffimos : mihi certe debere fe prædicant, quod illum turbinem evaferint. . Hic erit epiftolæ finis, revera finis: literam non addam, etiamfi adhuc aliquid præteriiffe me fenfero. Vale.

[ocr errors]

Courosuisse me quædam de filio veftro non dixi vobis, cum proxime apud vos fui. Primum, quia non ideo fcripferam, ut dice

[ocr errors]

rem : fed ut meo amori, meo dolori fatisfacerem. Deinde, quia te Spurinna, cum audiffes recitaffe me (ut mihi ipfe dixifti) quid recitaffem, fimul audiffe credebam. Præterea veritus fum ne vos feftis diebus confunderem, fi in memoriam gravissimi luétus reduxissem. Nunc quoque paulifper haefitavi, id folum, quod recitavi, mitterem exigentibus vobis, an adjicerem, quæ in aliud volumen cogito refervare? Neque enim affe&tibus meis uno libello chariffimam mihi & fanétiffimam memoriam profequi fatis eft : cujus famæ latius confuletur, fi difpenfata & digefta fuerit. Verum haefitanti mihi, omnia, quæ jam compofui, vobis exhiberem, an adhuc aliqua differrem ; fimplicius & amicius vifum eft, omnia : præcipue cum affirmetis intra vos futura, donec placeat emittere. Quod fupereft, rogo, ut pari fimplicitate, fiqua exiftimabitis addenda, commutanda, omittenda indicetis. Mihi difficile eft hucusque intendere animum in dolore: difficile, [& vobis.] Sed tamen ut fculptorem, ut pictorem, qui filii veftri imaginem faceret, admoneretis, quid exprimere, quid emendare deberet : ita me quoque formate, regite, qui non

« VorigeDoorgaan »