Pagina-afbeeldingen
PDF

XIII, C, PLINIUS SCAURO SUO S.

Recitaturus oratiunculam, quam publicare cogito, advocavi aliquos, ut vererer: paucos, ut verum audirem. Nam mihi duplex ratio recitandi : una, ut solicitudine incendar: altera, ut admonear, fi quid forte me, ut meum, fallat. Tuli quod petebam : inveni, qui mihi copiam confilii fui facerent. Ipfe præterea quædam emendanda annotavi. Emendavi librum, quem mifi tibi. Materiam ex titulo cognofces, caetera liber explicabit: quem jam nunc oportet ita confuefcere, ut fine præfatione intelligatur. Tu velim, quid de univerfo, quid de partibus fentias, fcribas mihi. Ero enim vel cautior in continendo, vel conftantior in edendo, fi huc vel illuc au&toritas tua accefferit. Vale.

XIV. C. PLINI US VALERIANO SU O S. Er tu rogas, & ego promifi, fi rogaffes, ferip

turum me tibi, quem habuiffet eventum poftulatio Nepotis circa Thufcillum Nominatum.

Indu&us eft Nominatus, egit ipfe pro fe nullo accusante. Etenim legati Vicentinorum non modo non prefferunt eum, verum etiam fublevaverunt. Summa defenfionis, non fidem fibi in advocatione, fed confiantiam defui/e: defcendiffe ut a&furum, atque etiam in curia vifum : deinde fermonibus amicorum perterritum, recefsise. Monitum enim, ne desiderio Senatoris non jam quafi de mundinis, fed quafi de gratia, fama, dignitate certantis, tam pertinaciter, præfertim in Senatu repugnaret : alioqui majorem invidiam, quam proxime paffurus. Erat fane verum : tamen à paucis acclamatum eft. Inde fubjunxit preces, multumaue lacrymarum : quinetiam tota a&ione homo in dicendo exercitatus operam dedit, ut deprecari magis (id enim & favorabilius & tutius) quam defendi videretur. Abfolutus eft fententia defignati Confulis Afranii Dextri, cujus haec fumma : Melius quidem Nominatum fuiffe fa&furum, fi caufam Vicentinorum eodem animo quo fufceperat, pertuliffet ; quia tamen in hoc genus culpæ non fraude incidiffet, nihilque dignum animadverfione admjfiffe convinceretur, liberandum, ita tamen ut Vicentinis, quod acceperat, redderet. Affenferunt omnes, præter Flavium Aprum. Is interdicendum ei advocationibus in quinquennium censuit: & quamvis neminem au&oritate traxiffet, conftanter in fententia manfit: quinetiam Dextrum, qui primus diverfum cenfuerat, prolata lege de Senatu habendo, jurare coegit è Rep. esse, quod cenfuiffet : cui, quanquam legitimae poftulationi, à quibufdam reclamatum eft. Exprobrare enim cenfenti ambitionem videbatur. Sed priufquam fententiae dicerentur, Nigrinus, Tribunus plebis, recitavit libellum difertum & gravem, quo queftus eft vaenire advocationes, vænire etiam prævaricationes : in lites coiri : & gloriæ loco poni ex fpoliis civium magnos & ftatos reditus. Recitavit capita legum, admonuit Senatufconfultorum : in fine dixit petendum ab optimo Principe, ut quia leges, quia Senatufconfulta contemnerentur, ipfe tantis vitiis mederetur. Pauci dies, & liber Principis feverus, & tamen moderatus. Leges ipfum, eft in publicis aétis. Quam me juvat, quod in caufis agendis non modo paétione, dono, munere, verum etiam xeniis femper abftinui! Oportet quidem, quæ funt inhonefta, non quasi illicita, sed quasi pudenda vitare: Jucundum tamen fi prohiberi publice videas, quod nunquam tibi ipfe permiferis. Erit fortaffe, immo non dubie, hujus propofiti mei & minor laus, & obfcurior fama, cum omnes ex neceffitate facient, quod ego fponte faciebam. Interim fruor voluptate, cum alii divinum me, alii meis rapinis, meae avaritiæ occurfum, per ludum ac jocum di&titant. Vale.

X V, C, PLINIUS PONTI O SUO S,

Sec EssE RAM in municipium, cum mihi nunciatum eft, Cornutum Tertullum accepiffe AEmiliæ viæ curam. Exprimere non poffum, quanto fim gaudio affeétus, & ipfius & meo nomine. Ipfius, quod fit licet, ficut eft, ab omni ambitione longe remotus, debet tamen ei jucundus effe honor ultro datus. Meo, quod aliquanto magis me dele&tat, mandatum mihi officium, poftquam par Cornuto datum video. Neque enim augeri dignitate, quam æquari bonis gratius. Cornuto autem quid melius? quid fan&ius ? quid in omni genere laudis ad exemplar antiquitatis expreffius ? quod mihi cognitum eft non fama, qua alioqui optima & р

meritiffima fruitur, fed longis magnifque experimentis. Una diligimus, una dileximus omnes fere, quos ætas noftra in utroque fexu aemulandos tulit: quæ focietas amicitiarum arctiffima nos familiaritate conjunxit. Acceffit vinculum neceffitudinis publicæ. Idem enim mihi, (ut fcis) collega quafi voto petitus in præfe&tura ærarii fuit: fuit & in Confulatu. Tum ego qui vir, & quantus esset, altissime inspexi, cum fequerer ut magiftrum, ut parentem vererer: quod non tam ætatis maturitate, quam vitæ merebatur. His ex caufis, ut illi, fic mihi gratulor, nec privatim magis quam publice, quod tandem homines non ad pericula, ut prius, verum ad honores virtute perveniunt. In infinitum epiftolam extendam, fi gaudio meo indulgeam. Prævertor ad ea, quæ me agentem hic nuncius deprehendit. Eram cum profocero meo, eram cum amita uxoris, eram cum amicis diu defideratis, circumibam agellos, audiebam multum rufticarum querelarum : rationes legebam invitus & curfim (aliis enim chartis, aliis fum literis initiatus) coeperam etiam itineri me præparare : nam includor anguftiis commeatus, coque ipfo, quod delegatum Cor

« VorigeDoorgaan »