Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub
[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

præter Flavium Aprum. Is interdicendum ei advocationibus in quinquennium cenfuit: & quamvis neminem auctoritate traxiffet, conftanter in sententia manfit: quinetiam Dextrum, qui primus diversum cenfuerat, prolata lege de Senatu habendo, jurare coëgit è Rep. effe, quod cenfuiffet : cui, quanquam legitimæ poftulationi, à quibusdam reclamatum est. Exprobrare enim cenfenti ambitionem videbatur. Sed priusquam fententiæ dicerentur, Nigrinus, Tribunus plebis, recitavit libellum disertum & gravem, quo questus est vænire advocationes, vænire etiam prævaricationes : in lites coiri : & gloriæ loco poni ex fpoliis civium magnos & ftatos reditus. Recitavit capita legum, admonuit Senatusconsultorum: in fine dixit petendum ab optimo Principe, ut quia leges, quia Senatusconsulta contemnerentur, ipse tantis vitiis mederetur. Pauci dies, & liber Principis severus, & tamen moderatus. Leges ipsum, est in publicis actis. Quam me juvat, quod in caufis agendis non modo pactione, dono, munere, verum etiam xeniis semper abstinui! Oportet quidem, quæ funt inhonesta, non quafi illicita, fed quafi pudenda vítare :

[ocr errors]
[merged small][ocr errors]

Jucundum tamen fi prohiberi publice videas, quod nunquam tibi ipse permiseris. Erit fortaffe, immo non dubie, hujus propositi mei & minor laus, & obscurior fama, cum omnes ex neceffitate facient, quod ego sponte faciebam. Interim fruor voluptate, cum alii divinum me, alii meis rapinis, meæ avaritiæ occursum, per ludum ac jocum dictitant. Vale.

[merged small][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

Secesseram in municipium, cum mihi nunciatum est, Cornutum Tertullum accepisse Æmiliæ viæ curam. Exprimere non possum, quanto sim gaudio affectus, & ipfius & meo nomine. Ipfius, quod fit licet, ficut est, ab omni ambitione longe remotus, debet tamen ei jucundus effe honor ultro datus. Meo, quod aliquanto magis me delectat, mandatum mihi officium, poftquam par Cornuto datum video. Neque enim augeri dignitate, quam æquari bonis gratius. Cornuto autem quid melius? quid fanctius? quid in omni genere laudis ad exemplar antiquitatis expressius ? quod mihi cognitum est non fama, qua alioqui optima &

Р

[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors]
[ocr errors]

meritissima fruitur, fed longis magnisque ex-
perimentis. Una diligimus, una dileximus om-
nes fere, quos ætas nostra in utroque sexu
æmulandos tulit: quæ focietas amicitiarum arc-
tiffima nos familiaritate conjunxit. Accessit
vinculum necessitudinis publicæ. Idem enim
mihi, (ut fcis) collega quasi voto petitus in præ-
fectura ærarii fuit : fuit & in Consulatu. Tum
ego qui vir, & quantus esset, altiffime inspexi,
cum sequerer ut magistrum, ut parentem vere-
rer: quod non tam ætatis maturitate, quam
vitæ merebatur. His ex caufis, ut illi, fic
mihi gratulor, nec privatim magis quam pub-
lice, quod tandem homines non ad pericula,
ut prius, verum ad honores virtute perveniunt.
In infinitum epistolam extendam, fi gaudio meo
indulgeam. Prævertor ad ea, quæ me agen-
tem hic nuncius deprehendit. Eram cum pro-
focero meo, eram cum amita uxoris, eram cum
amicis diu desideratis, circumibam agellos, au-
diebam multum rufticarum querelarum : ratio-
nes legebam invitus & curfim (aliis enim char-
tis, aliis fum literis initiatus) coeperam etiam
itineri me præparare: nam includor angustiis
commeatus, coque ipfo, quod delegatum Cor-

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

nuto audio officium, mei admoneor. Cupio te quoque fub idem tempus Campania tua remittat, ne quis, cum in urbem rediero, contubernio noftro dies pereat. Vale.

[ocr errors][merged small]
[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors]

TRISTISSIM

RISTISSIMUS hæc tibi fcribo. Fundani nostri filia minor eft defuncta : qua puella nihil unquam festivius, amabilius, nec modo longiore vita, fed prope immortalitate dignius vidi. Nondum annos quatuordecim impleverat, & jam illi anilis prudentia, matronalis gravitas erat: & tamen fuavitas puellaris cum virginali verecundia. Ut illa patris cervicibus inhærebat ! ut nos amicos paternos & amanter & modeste complectebatur ! ut nutrices & pædagogos, ut præceptores, pro suo quemque officio diligebat! quam ftudiofe, quam intelligenter lectitabat ! ut parce custoditeque ludebat! qua illa temperantia, qua patientia, qua etiam conftantia noviflimam valetudinem tulit! medicis obfequebatur, fororem, patrem adhortabatur, ipsamque se destitutam corporis sui viribus, vigore animi sustinebat: duravit hic illi usque

[merged small][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]

ad extremum, nec aut fpatio valetudinis, aut metu mortis infractus est, quo plures gravioresque nobis causas relinqueret, & desiderii & doloris. O triste plane, acerbumque funus ! ô morte ipfa mortis tempus indignius! Jam destinata erat egregio juveni, jam electus nuptiarum dies, jam nos vocati. Quod gaudium, quo mærore mutatum est? Non poffum exprimere verbis, quantum animo vulnus acceperim, cum audivi, Fundanum ipsum (ut multa luctuofa dolor invenit) præcipientem, quod in vestes, margaritas, gemmas fuerat erogaturus, hoc in thura & unguenta, & odores impenderetur. Eft quidem ille eruditus & fapiens, ut qui se ab ineunte ætate altioribus ftudiis artibusque dediderit: fed nunc omnia, quæ audiit, quærit : fæpe quæ dixit, aspernatur, expulsifque virtutibus aliis, pietatis eft totus. Et talis est pietas, cui ignofcas : laudabis etiam, fi cogitaveris quid amiferit. Amisit enim filiam

'minus mores ejus, quam os vultumque referebat, totumque patrem mira fimilitudine exscripserat. Proinde fi quas ad eundem de dolore tam justo literas mittes, memento adhibere folatium, non quafi castigatorium & nimis forte, sed molle

[ocr errors][ocr errors]

quæ non

« VorigeDoorgaan »