Pagina-afbeeldingen
PDF

eft, quod ipfe praevidit. Omnibus ergo dandum eft aliquid, quod teneant, quod agnofcant.

Dixit aliquando mihi Regulus, cum fimul ad

effemus: Tu omnia, quæ funt in caufa, putas exequenda : ego jugulum fiatim video, hunc premo (premat fane quod elegit, fed in eligendo frequenter errant.) Refpondi, poffe fieri, ut genu effet, aut tibia, aut talus, ubi ille jugulum putaret. At ego, (inquam) qui jugulum perfpicere non poffum, omnia pertento, omnia experior, t&vta denique λίθον κινά. Utque in agricultura non vineas tantum, verum etiam arbufta; nec arbufta tantum, verum etiam campos curo, & exerceo: utque in ipfis campis non far, aut filiginem folam, fed hordeum,fabam, caeteraque legumina fero; fic in a&tione plura quafi femina latius fpargo, ut quæ provenerint, colligam. Neque enim minus imperfpicua, incerta, fallaciaque funt judicum ingenia, quam tempeftatum, terrarumque. Nec me praeterit fummum oratorem Periclem sic à comico Eupolide laudari, τρός δέ γ' αυ τέτω τάχ ή Πειθώ τις επεκάθητο τοίσι χάλεσιν. Ούτως έκήλει, και μόνω- των ρητόρων, Το κέντρον εγκατέλιπε τους ακροωμένας.

Verum huic ipfi Pericli nec illa ve%, nec illud £%a brevitate, vel velocitate, vel utraque (differunt enim) fine facultate fumma contigiffet. Nam deleétare, perfuadere, copiam dicendi fpatiumque defiderant: relinquere vero aculeum in audientium animis, is demum poteft, qui non pungit, fed infigit. Adde, quæ de eodem Pericle comicus alter, ΗςραπΊ' εξρόντα, ξυνεκύκα την Ελλάδα. Non enim amputata oratio & abfciffa, fed lata, & magnifica, & excelfa tonat, fulgurat, omnia denique perturbat ac mifcet. Optimus tamen modus eft, quis negat ? fed non minus non fervat modum, qui infra rem quam qui fupra : qui adftri&tius, quam qui effufius dicit. Itaque audis frequenter, ut illud immodice & redundanter, ita hoc jejune & infirme. Alius exceffiffe materiam, alius dicitur non impleffe : æque uterque, fed ille imbecillitate, hic viribus peccat. Quod certe etfi non limatioris, majoris tamen ingenii vitium eft. Nec vero cum hæc dico, illum Homericum άμετροετ% probo, fed hunc, Και έπεα νιφάδεσσιν εοικότα χaμερίοισιν: non quia non & ille mihi validiffime placeat, παύρα μεν, αλλά μάλα λιγέως, Si tamen detur ele&tio, illam orationem fimilem nivibus hybernis, id eft, crebram, affiduam & largam, poftremo divinam & coeleftem volo. At eft gratior multis a&tio brevis. Eft quidem ; fed inertibus, quorum delicias defidiamque, quai judicium, refpicere ridiculum eft. Nam fi hos in confilio habeas, non folum fatius eft breviter dicere, fed omnino non dicere. Haec eft adhuc fententia mea, quam mutabo, fi diffenferis tu; Sed plane cur difentias, explices rogo. Quamvis enim cedere auétoritate tuae debeam, re&tius tamen arbitror in tanta re, ratione quam auétoritate fuperari. Proinde, fi non errare videor, id ipfum quam voles brevi epiftola, fed tamen fcribe : confirmabis enim judicium meum ; fi vero errare, longiffimam para. Non corrupi te, qui tibi, fi mihi accederes, brevis epistolae necessitatem ; si dissentires, longiffimae, impofui. Vale.

[graphic]

XXI , C, PLINI US PATERNO SUO S.

Ur animi tui judicio, fic oculorum plurimum tribuo: non quia multum, ne tibi placeas, fed quia tantum quantum ego, fapis : quanquam hoc quoque multum eft. Omiffis jocis, credo decentes effe fervos, qui funt empti mihi ex confilio tuo: fupereft ut frugi fint: quod de vena

[merged small][ocr errors]

Dru jam in urbe hæreo, & quidem attonitus. Perturbat me longa & pertinax valetudo Titi Ariftonis, quem fingulariter & miror & diligo. Nihil eft enim illo gravius, fan&tius, do&tius, ut mihi non unus homo fed literae ipfe omnefque bonæ artes in uno homine fummum periculum adire videantur. Quam peritus ille & privati juris & publici ? quantum rerum? quantum exemplorum ? quantum antiquitatis tenet? nihil eft, quod difcere velis, quod ille docere non poffit. Mihi certe, quoties aliquid abditum quæro, ille thefaurus eft. Jam quanta fermonibus ejus fides ? quanta auétoritas ? quam preffa & decora cun&tatio ? quid eft, quod non ftatim fciat? & tamen plerumque haefitat, dubitat diverfitate rationum, quas acri magnoque judicio ab origine caufifque primis repetit, difcernit, expendit. Ad haec quam parcus in vi&tu ? quam modicus in cultu ? Soleo ipfum cubiculum ejus ipfumque le&tum, ut imaginem quandam prifcae frugalitatis afpicere. Ornat haec magnitudo animi, quæ nihil ad oftentationem, omnia ad confcientiam refert: re&teque faéti, non ex populi fermone mercedem, fed ex faéto petit. In fumma, non facile quis quenquam ex iftis qui fapientiae ftudium habitu corporis præferunt, huic viro compararit. Non quidem gymnafia fe&tatur, aut porticus, nec difputationibus longis aliorum otium fuumque deleélat : fed in toga, negotiifque verfatur ; multos advocatione, plures confilio juvat. Nemini tamen iftorum caftitate, pietate, juftitia : fortitudine, etiam primo loco cefferit. Mirareris, fi intereffes, qua patientia hanc ipfam valetudinem toleret, ut dolori refiftat, ut fitim differat, ut incredibilem febrium ardorem immotus opertufque tranfmittat. Nuper me, paucofque mecum, quos maxime diligit, advocavit, rogavitque ut medicos confuleremus de fumma valetudinis, ut, fi esset insuperabilis, sponte exiret

« VorigeDoorgaan »