Pagina-afbeeldingen
PDF

nillæ Timonis uxori, rogatu Aruleni Ruftici : Regulus contra. Nitebamur nos in parte caufae fententia Ve&tii Modefti optimi viri: is tunc in exilio erat à Domitiano relegatus. Ecce ibi Regulus. Quaero, inquit, Secunde : quid de Modeflo fentias. Vides quod periculum, fi refpondiffem bene : quod flagitium, fi male. Non poffum dicere aliud tunc mihi quam deos adfuiffe. Refpondebo, inquam, quid fentiam, fi de hoc centumviri judicaturi funt. Rurfus ille, Quæro, quid de Modefto fentias. Iterum ego, Solebant teftes in reos, non in damnatos interrogari. Tertio ille, Non jam quid de Modefto, fed quid de pietate Modefti fentias, quaero. Quæris, inquam, quid fentiam ? at ego ne interrogare quidem fas puto de quo pronuntiatum eft. Conticuit : me laus, & gratulatio fecuta eft, quod nec famam meam aliquo responso utili fortasse, inhonesto tamen laeferam, nec me laqueis tam infidiofae interrogationis involveram. Nunc ergo confcientia exterritus apprehendit Caecilium Celerem, mox Fabium Juftum rogat, ut me fibi reconcilient: nec contentus pervenit ad Spurinam. Huic fuppliciter (ut eft, cum timet abjectiffimus) Rogo, inquit, mane videas Plinium domi, fed plane mane. (Neque enim diutius ferre solicitudinem possum) & quoquo modo efficias, ne mihi irafcatur. Evigilaveram. Nuntius à Spurina ; Venio ad te : Immo ego ad te. Coimus in porticum Liviae. Cum alter ad alterum tenderemus, exponit Reguli mandata, addit preces fuas, ut decebat optimum virum pro diffimillimo: Parce inquiens. Cui ego, Difpicies ipfe quid renuntiandum Regulo putes. Te decipi à me non oportet. Expećło Mauricum (nondum enim ab exilio venerat) ideo nihil alterutram in partem refpondere tibi poffum, faéturus quicquid ille decreverit. Illum enim effe hujus confilii ducem, me comitem decet. Paucos poft dies ipfe me Regulus convenit in praetoris officio. Illuc me perfecutus fecretum petit. Ait timere fe, ne animo meo penitus hæreret, quod in centumvirali judicio aliquando dixiffet, cum refpondet mihi & Satrio Rufo, Satrius Rufus, cui ef? cum Cicerone aemulatio : & qui contentus non eft eloquentia feculi nofiri. Refpondi, nunc me intelligere maligne dićtum, quia ipfe confiteretur: cæterum potuiffe honorificum exiftimari. Eft enim, inquam, mihi cum Cicerone aemulatio: nec fum contentus eloquentia feculi noftri. Nam ftultifìmum credo, ad imitandum non optima quaeque proponere. Sed tu, qui hujus judicii meminifti, cur illius oblitus es, in quo me interrogafti, quid de Metii Modefti pietate fentirem ? Expalluit notabiliter: quamvis palleat femper. Hæfitabundus, Interrogavi, non ut tibi nocerem,. fed ut Modefto. Vide hominis crudelitatem : qui fe non diffimulet exuli nocere voluiffe. Subjunxit egregiam caufam. Scripfit, inquit, in epiftola quadam, quæ apud Domitianum recitata eft, Regulus omnium bipedum nequiffimus. Quod quidem Modeftus veriffime fcripferat. Hic fere nobis fermonis terminus. Neque enim volui progredi longius: ut mihi omnia libera fervarem, . dum Mauricus venit. Nec me praeterit effe Regulum Bvaaa0aipeTov. Eft enim locuples, faétiofus, curatur à multis, timetur à pluribus: quod plerumque fortius amore eft. Poteft tamen fieri, ut hæc concuffa labantur. Nam gratia malorum tam infida eft, quam ipfi. Verum, ut idem fæpius dicam, expeéto Mauricum. Vir eft gravis, prudens, multis experimentis eruditus, & qui futura poffit ex præteritis providere. Mihi & tentandi aliquid, & quiefcendi illo auétore ratio conftabit. Hæc tibi fcripfi, quia æquum erat, te pro amore mutuo, non folum omnia mea

faéta diétaque, verum etiam confilia cognofcere. Vale. * .

V I. C. PLINIUS CORNELIO TACITO SUO S.

Крывія, & licet rideas. Ego Plinius ille, quem nofti, apros tres, & quidem pulcherrimos, cepi. Ipfe, inquis ? Ipfe, non tamen ut Omnino ab inertia mea, & quiete difcederem. Ad retia fedebam. Erant in proximo non venabulum, aut lancea, fed ftylus & pugillares. Meditabar aliquid, enotabamque : ut fi manus vacuas, plenas tamen ceras reportarem. Non eft, quod contemnas hoc ftudendi genus. Mirum eft, ut animus hac agitatione, motuque corporis excitetur. Jam undique fylvæ, & folitudo: ipfumque illud filentium, quod venationi datur, magna cogitationis incitamenta funt. Proinde, cum venabere licebit auctore me, ut panarium & lagunculam, fic etiam pugillares feras.

[merged small][ocr errors]

Vтье, in quo me fastigio collocaris, cum mihi idem poteftatis, idemque regni dederis, quod Homerus Jovi opt. max. Τώ δ' έτερον μεν έδωκε πατήρ, έτερον δ' αιένευσε. Nam ego quoque fimili nutu ac renutu, refpondere voto tuo possum. Etenim sicut fas est mihi, præfertim te exigente, excufare Bæticis contra unum hominem advocationem : ita nec fidei noftrae, nec conftantiæ, quam diligis, convenit adeffe contra provinciam, quam tot officiis, tot laboribus, tot etiam periculis meis aliquando devinxerim. Tenebo ergo hoc temperamentum, ut ex duobus, quorum alterutrum petis, eligam id potius, in quo non folum ftudio tuo, verum etiam judicio fatisfaciam. Neque enim tantopere mihi confiderandum eft, quid vir optimus in præfentia velis, quam quid femper fis probaturus. Me circa idus O&tobres fpero Romæ futurum : eademque hæc præfentem

« VorigeDoorgaan »