De elocutione

Αα αει αι αλ άλλα άμα ανα Αριστοτέλης ας αυ αυτα αύτη αυτω αφ γδ γε γίνεται γλύ δέ δει δεν δή δοκεί δος δύ δύο δω έή είδος είη είρηται έκ εξ έξι επ έσαι έτι έτως έφη έχει ήδη ήτοι θα ίσως καθ καθόλου καίτοι κι κώλα κώλων λα λε λέγαν λέξεως λέξις λόγον λόγος λόγου μα μάλιςα μάλιστα μάλλον μεγάλα μέγαν μέγεθος μέρος μή μήκος μικρα μικρόν μόνον μυ νον νω οιαύτα οις οκ όλον όλως όμοια όνομα ονόματα όντα όξι όξιν όσα ού ουδ ούτε ούτω ούτως πα πάλιν πάσα πε ποιητή ποις πολ πόλιν πολλά πολλάκις πολύ ποτε πούτα πως σα Σαπφώ σι σιν ταις τας τέλος τίω τότε φαίνεται φη φησί φησίν φύση χάριν χάριτες χεδόν ώδε ών ώς ώςα ώςτε autem cùm enim huius